Μία επιστολή (του 1998)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1998


ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩN

ΤΟΝ ΤΥΠΟ

Αξιότιμε Κύριε

Θα θέλαμε να σας πληροφορήσουμε ότι συμπήξαμε την Εταιρεία Για Την Επιστροφή Της Βουστροφηδόν Γραφής. Πρόκειται για ένα σύστημα δημοκρατικότερο από το ισχύον και πολιτικώς ορθό απέναντι στη μειονότητα των αριστερόχειρων, αποτελώντας απάντηση στις ρατσιστικές διαθέσεις της εποχής.

Η Αισθητική του Αρμονία, πιστεύουμε ότι θα έχει ανανεωτικό ρόλο απέναντι στο ψυχολογικό δέος της επερχόμενης χιλιετίας.

Δένοντας το παλιό με το καινούργιο θα λειτουργήσει ως ένα σύμβολο της διαλεκτικής προόδου του ανθρώπινου Λόγου.

Με αυτήν την επιστολή ως πρώτη εκδήλωση της Εταιρείας μας ερχόμαστε να ζητήσουμε τη συμπαράστασή σας.

Με εκτίμηση

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΤΣΙΑΝΗ

ΝΙΚΟΣ ΚΡΥΩΝΙΔΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΤΩΡ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΣΤΥΛΙΔΗΣ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΟΝΔΡΟΣ

(Η επιστολή αυτή είχε περίπου 100 αποδέκτες. Δεν υπήρξε απάντηση ούτε δημοσιοποίησή της)

Πρώτη Επαφή (3 Ιανουαρίου 1981)

Πρώτη επαφή, όπως λέμε πρώτη εκτέλεση. Όμως εδώ δεν έχουμε ρόλους δεν είμαστε φερέφωνα ενός συνθέτη ούτε συνθέτουμε οι ίδιοι. Δεν παίζουμε μουσική, δημιουργούμε ένα ηχητικό περιβάλλον, δεν το απεικονίζουμε, δεν το παρουσιάζουμε. Αγγίζουμε για πρώτη φορά μουσικά όργανα και η γένεση των ήχων δεν στηρίζεται σε μνήμες και δεξιότητες. Η διαδικασία είναι το ίδιο σημαντική με το αποτέλεσμα.

(Το παραπάνω κείμενο μας υποστήριξε την εμφάνισή μας, μαζί με τον Δημήτρη Τσίτσο και την Αγνή Κατσιάνη, στο Στούντιο Παπάζογλου, στη Θεσσαλονίκη)

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΠΟΙΗΜΑ (του 2001)

ΠΟΙΑ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ;

Μαλώναμε. Και ξαναμαλώναμε
αν η οργανική ενότητα του μέλλοντος
θα βασίζεται στον ήλιο ή σ’ ένα μαύρο τετράγωνο.
Μαλώναμε χωρίς να προσέχουμε
αυτούς που έπιαναν τα πόστα
αδιαφορώντας για κάθε οργανική ενότητα,
τελείως και για το μέλλον αδιαφορώντας.

Τα ποιήματα Ποια Οργανική Ενότητα, Στον Υπόγειο, Οβελιστήριο Τέχνης, Πού είναι; και Τώρα Αυτό Είναι Καλό Ή Κακό δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό ΤΕΧΝΟΠΑΙΓΝΙΟΝ, τεύχος 1, Αθήνα 2003

ΚΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ (του 2001)

ΣΤΟΝ ΥΠΟΓΕΙΟ

My dear friends,
τώρα που ήρθατε στην Αθήνα
μην παραλείψετε να επισκεφτείτε τον υπόγειο σιδηρόδρομο.
Δρομολογήθηκε για τους Ολυμπιακούς του 1996
αλλά παραδόθηκε με τέσσερα χρόνια καθυστέρηση.
Μεγαλειώδες παράδειγμα αναπτυξιακής δραστηριότητας
που σκόνταφτε συνέχεια σε αρχαιότητες.
Χρονοβόρες λοιπόν διαδικασίες, ανασχεδιασμός,
δαπάνες στις δαπάνες…
Όμως εμείς ήμασταν πάντα εραστές του ωραίου και της τέχνης.
Έτσι, μπορούμε τώρα πια να πούμε “ελάτε
να σας δείξουμε το υπόγειο μουσείο, ελάτε
να θαυμάσετε τα σύγχρονα έργα δεμένα
με τις δημιουργίες των προγόνων μας, εδώ
θα μπορέσετε να θυμηθείτε ότι κι εσείς
σ’ εκείνους χρωστάτε ένα κομμάτι του πολιτισμού σας.

Συγκίνηση… Πόση συγκίνηση.
Δεν είναι μόνο αυτή που οι αρχαιότητες υποβάλλουν,
είναι η συγκίνηση που προκαλεί ο σεβασμός προς τις αρχαιότητες,
ο σεβασμός που όλα του υπόγειου σταθμού αναδίδουν.
Αχ Μακρυγιάννη, να ’σουνα από καμιά μεριά.
Δεν ήταν άδεια τα μεγάλα σου τα λόγια
που μας είπες “γι’ αυτά πολεμήσαμε”. Είναι ξεκάθαρο
και σε καταλαβαίνω.
(Εκείνους που δεν κατάλαβα ποτέ είναι οι αρχαίοι,
που, μόλις τους Πέρσες έδιωξαν, έπιασαν
ό,τι απέμεινε απ’ την καμένη τους την πόλη
και το πετάξαν σε πηγάδια. Πήραν κομμάτια
απ’ τα σπασμένα αγάλματα και τα έχτισαν
με πλίνθους και με λάσπη. Μέσα στη μέθη
της μεγάλης νίκης τους δεν μπόρεσαν
να το σκεφτούν ότι τα λείψανα
της πρώην πόλης τους πρέπει να συνυπάρξουν
με την ανάπτυξη της νέας,
ότι το μακροπρόθεσμο συμφέρον των Ελλήνων
αυτό υπαγορεύει).

ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΟΙΗΜΑ (του 2000)

ΟΒΕΛΙΣΤΗΡΙΟ ΤΕΧΝΗΣ

Οργάνωσε περήφανος την πρώτη ατομική έκθεση έργων του
και τον Ντε Κούνινγκ αγνοούσε
(στη Σχολή Καλών Τεχνών μετά βίας έφταναν στον Πικάσο).
Οργάνωσε περήφανος την πρώτη ατομική έκθεση έργων του
κι άσχημα του ήρθαν οι κριτικές εφημερίδων
πως τον Ντε Κούνινγκ τον μιμείται.
Έπιασε να λειαίνει τις μορφές,
να βάζει τον πληθωρισμό του σε δίαιτα αυστηρή,
και κάλεσε τους κριτικούς,
στο εργαστήρι του τους κάλεσε και γέμισαν τον τόπο Τζιακομέτι.
Γιατί να κάνει δεύτερη έκθεση λοιπόν;
Ο οίστρος και η δημιουργική του έγνοια
θα καταλήγαν όλα σε δυο αράδες επιρροών στην τοπική ιστορία.
Άνοιξε ένα οβελιστήριο,
χωρίς εκείνη την πρώτη περηφάνεια,
κι όμως θαμπώνει τους περαστικούς
με τους καλοψημένους μυρωδάτους γύρους
που στροβιλίζονται άλλοι τους ξέχειλοι,
όπως γλυπτά απ’ του Ντε Κούνινγκ,
και άλλοι κάτισχνοι, σκιές του Τζιακομέτι.
Να και οι θεωρητικοί, ιστορικοί της Τέχνης
και κριτικοί περιοδικών κι εφημερίδων,
βλέπουν τους γύρους, γλείφονται, και σχόλια δεν κάνουν.
Μόνο κρεμμύδι πρόσεξε, αυτό του λένε,
κρεμμύδι να μη βάλεις.

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΗΜΑ (του 2000)

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;

-Σ ’ εκείνη την πολυκατοικία απέναντι.
-Σ’ αυτή με τις τέντες Μπυρέν;
-Όχι, στην άλλη με τις τέντες Υβ Κλάιν.

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΗΜΑ (του 2001)

ΤΩΡΑ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ Η ΚΑΚΟ;

-Κάθε επανάσταση έχει το Ναπολέοντά της.
-Και σε κάθε καλλιτέχνη
αντιστοιχεί κάποιος Ιόλας.